พลาสติซอล (Plastisol)
เทคนิคที่พบมากที่สุดในเสื้อวงยุค 90 หมึกเกาะอยู่บนผิวผ้าเหมือนมีชั้นผิว สีสด เมื่อผ่านการใส่และซักหลายปีจะเกิดรอยแตกเล็ก ๆ ไม่เป็นระเบียบ
จุดสังเกต: พลาสติซอลเก่าจะแตกทีละน้อย ความลึกและความถี่ของรอยแตกจึงต่างกันไปตามตำแหน่งของลาย ถ้าแตกสม่ำเสมอเกินไปเหมือนตาราง ควรดูให้ละเอียด
สีน้ำ (Water-based)
หมึกซึมเข้าเนื้อผ้า สัมผัสนุ่มจนแทบไม่รู้สึกถึงลาย พบบ่อยบนเสื้อสีอ่อน เมื่อเก่าจะซีดลงทั้งลายแทนที่จะแตก
ดิสชาร์จ (Discharge)
กัดสีเดิมของผ้าสีเข้มออกแล้วลงสีใหม่ ลายจึงกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผ้า สัมผัสเกือบเหมือนไม่มีลาย ลายนุ่ม ๆ บนเสื้อสีเข้มหลายตัวใช้เทคนิคนี้
พัฟ (Puff print)
หมึกจะพองขึ้นเมื่อโดนความร้อน ให้สัมผัสนูนเป็นสามมิติ เสื้อยุค 80–90 หลายตัวใช้พัฟกับตัวอักษร พัฟเก่ามักแบน แข็ง หรือหลุดลอกบางส่วน
พิมพ์ดิจิทัล (DTG)
การพิมพ์ลงเสื้อโดยตรงที่เพิ่งแพร่หลายในราวสิบกว่าปีมานี้ ทำงานเหมือนเครื่องพิมพ์อิงค์เจ็ตบนผ้า ส่องใกล้ ๆ มักเห็นเม็ดสีละเอียด ขอบไม่คมเท่าสกรีน ถ้าเสื้อที่อ้างว่าเป็นยุค 90 แต่ลายเป็น DTG แทบแน่ใจได้ว่าเป็นของก๊อป
วิธีง่าย ๆ: ใช้โหมดมาโครของมือถือหรือแว่นขยายส่องขอบลายและเม็ดสกรีน เม็ดสกรีนเรียงเป็นระเบียบ ขอบคม ส่วนเม็ด DTG ละเอียดและกระจายแบบสุ่มกว่า