← ความรู้วินเทจ

เทคนิคสกรีน

รู้จักเทคนิคสกรีน: พลาสติซอล สีน้ำ ดิสชาร์จ และพัฟ

ลายเดียวกันแต่ต่างเทคนิค สัมผัสและการเสื่อมตามอายุจะต่างกันโดยสิ้นเชิง อ่านลายสกรีนเป็น คือวิธีที่ได้ผลที่สุดวิธีหนึ่งในการแยกของแท้กับของก๊อป

พลาสติซอล (Plastisol)

เทคนิคที่พบมากที่สุดในเสื้อวงยุค 90 หมึกเกาะอยู่บนผิวผ้าเหมือนมีชั้นผิว สีสด เมื่อผ่านการใส่และซักหลายปีจะเกิดรอยแตกเล็ก ๆ ไม่เป็นระเบียบ

จุดสังเกต: พลาสติซอลเก่าจะแตกทีละน้อย ความลึกและความถี่ของรอยแตกจึงต่างกันไปตามตำแหน่งของลาย ถ้าแตกสม่ำเสมอเกินไปเหมือนตาราง ควรดูให้ละเอียด

สีน้ำ (Water-based)

หมึกซึมเข้าเนื้อผ้า สัมผัสนุ่มจนแทบไม่รู้สึกถึงลาย พบบ่อยบนเสื้อสีอ่อน เมื่อเก่าจะซีดลงทั้งลายแทนที่จะแตก

ดิสชาร์จ (Discharge)

กัดสีเดิมของผ้าสีเข้มออกแล้วลงสีใหม่ ลายจึงกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผ้า สัมผัสเกือบเหมือนไม่มีลาย ลายนุ่ม ๆ บนเสื้อสีเข้มหลายตัวใช้เทคนิคนี้

พัฟ (Puff print)

หมึกจะพองขึ้นเมื่อโดนความร้อน ให้สัมผัสนูนเป็นสามมิติ เสื้อยุค 80–90 หลายตัวใช้พัฟกับตัวอักษร พัฟเก่ามักแบน แข็ง หรือหลุดลอกบางส่วน

พิมพ์ดิจิทัล (DTG)

การพิมพ์ลงเสื้อโดยตรงที่เพิ่งแพร่หลายในราวสิบกว่าปีมานี้ ทำงานเหมือนเครื่องพิมพ์อิงค์เจ็ตบนผ้า ส่องใกล้ ๆ มักเห็นเม็ดสีละเอียด ขอบไม่คมเท่าสกรีน ถ้าเสื้อที่อ้างว่าเป็นยุค 90 แต่ลายเป็น DTG แทบแน่ใจได้ว่าเป็นของก๊อป

วิธีง่าย ๆ: ใช้โหมดมาโครของมือถือหรือแว่นขยายส่องขอบลายและเม็ดสกรีน เม็ดสกรีนเรียงเป็นระเบียบ ขอบคม ส่วนเม็ด DTG ละเอียดและกระจายแบบสุ่มกว่า

บทความถัดไป · ลายและลิขสิทธิ์ตัวหนังสือเล็กบนลาย: อ่านปีลิขสิทธิ์และข้อความสิทธิ์อย่างไรบทความถัดไป · เสื้อทัวร์ด้านหลังเสื้อทัวร์: รายการวันที่บอกอะไรได้บ้าง

มีเสื้อที่ไม่แน่ใจไหม?

ถ่ายรูปด้านหน้า ด้านหลัง ป้ายคอ และตะเข็บ แล้วส่งออนไลน์มา เราช่วยดูให้

ติดต่อด่วน